Kontynuacje I Przemiany

W dyskusjach o ostatnich latach w polskim teatrze przewijają się dwie opinie. Pierwsza mówi o tym, że po krótkim politycznym oddechu podyktowanym przełomem roku 1989, teatr na nowo podjął społeczne zobowiązanie. „Wolność” okazała się projektem obywatelskim nie mającym nic wspólnego z wyzwoleniem na planie duchowym czy chociażby ekonomicznym. Wyraźne stało się też, że w nowej rzeczywistości pojedynczy człowiek jest nierozerwalnie złączony z tym, co społeczne, polityczne, ogólne – a zatem nie można tego oddzielać, ignorować.

Teatralny archipelag na planecie-Polska

Minęło już ponad 10 lat od pamiętnego przełomu roku 1989, który okazał się brzemienny w skutki nie tylko dla polskiego życia politycznego. Przemiana ustrojowa i przywrócenie swobód demokratycznych musiały wpłynąć na polskie życie teatralne. Teatr - sztuka żywa, dziejąca się tylko tu i teraz - zawsze bardzo silnie rezonował lub współbrzmiał z rzeczywistością pozateatralną, a ta siłą rzeczy w Polsce związana była ściśle z polityką. Jeden z najwybitniejszych polskich dramatów - powstałe w 1901 roku WESELE Stanisława Wyspiańskiego, w którym Polacy przeglądają się nieustannie jak w zwierciadle, badając własną kondycję narodową i duchową - zaczyna się od kwestii "Cóz tam, panie, w polityce?".