Kilka Błyskotliwych Spostrzeżeń

reżyseria: Leszek Bzdyl
choreografia i wykonanie: Katarzyna Chmielewska, Rafał Dziemidok, Leszek Bzdyl
muzyka: Mikołaj Trzaska
czas: 65 min.
Dodatkowe informacje o spektaklu: www.dadateatr.pl

O Teatrze:
Teatr Dada von Bzdülöw zrealizował dotychczas blisko 40 premierowych przedstawień. Z tych, które nie są już w repertuarze, a które pokazywane były z powodzeniem w Polsce i za granicą należy wymienić: Zagłada ludu, Człowiek, który kłamał, Nie było, nie będzie, czyli nie ma, Sonata, Apartament no 7, Dialogus In conventione, Drop Dead Gorgeous (koprodukcja z Vincent Dance Theatre). W latach 1995 do 2001 roku Dada von Bzdülöw współpracował z Teatrem Miejskim w Gdyni, a na scenie tego teatru, w latach 1997-2000, prowadził cykliczne spotkania artystyczne pod nazwą Dzień Pięknego Towarzystwa. W latach 1996-2001 zespół uczestniczył w projektach Bałtyckiego Uniwersytetu Tańca współtworząc w takie choreografie, jak: Wewnątrz ciała Aviego Kaisera, Papugaj Tatiany Baganowej. W dorobku zespołu Teatru Dada są również międzynarodowe produkcje i wydarzenia artystyczne realizowane w Niemczech, Belgii, Szwecji i Anglii. Do najważniejszych zaliczyć należy: Landscape X w Sztokholmie (przedstawienie The Rape of Europe w reżyserii Piotra Cieplaka / 1998) oraz SEAS (spektakl ODYS-seas – reżyseria Leszek Bzdyl / 2004). W latach 2004-2006 Teatr Dada von Bzdülöw uczestniczy w projekcie Trans Danse Europe. W latach 2000-2007 Teatr Dada związany był ze sceną teatralną Klubu Żak w Gdańsku, gdzie w 2002 roku zainicjował nowy festiwal teatrów tańca i tańca współczesnego pod nazwą Gdańska Korporacja Tańca. W sezonie 2008-09 i 2009-10 Teatr Dada współpracuje z Teatrem Nowym w Łodzi i Teatrem Wybrzeże w Gdańsku.

Recenzje:

Bartłomiej Miernik, Teatr 9/2004
W roku 2004 szumnie ogłaszanym jako Gombrowiczowski, obejrza­łem oparty na prozie mistrza spek­takl, który mnie zachwycił. Kilka bły­skotliwych spostrzeżeń (a la Gombro­wicz) Teatru Dada von Bzdülöw, któ­re premierę miało w czerwcu, otwie­rało czterodniowy cykl pokazów let­niej edycji „Gdańskiej Korporacji Tań­ca". Kilka błyskotliwych spostrzeżeń..., oparte na improwizacji trójki tancerzy: Katarzyny Chmielewskiej, Leszka Bzdyla oraz Rafała Dziemidoka, to, zgodnie z tytułem, strzępki, z których widz może sobie złożyć całość. Po­dobnie jak w Dzienniku Gombrowi­cza, mamy tu do czynienia ze zbio­rem obserwacji, refleksji i kreacji, który przy pierwszej lekturze rozpa­da się na nierówne, mniej lub bardziej fascynujące fragmenty. W zapełnio­nym gośćmi foyer klubu Żak Leszek Bzdyl, wtopiwszy się w tłum, rozpo­czyna „machanie rękami i nogami" - całkiem bezcelowe i idiotyczne popi­sy, które dziś wielu krytyków uważa za taniec współczesny. Ot, wkłada głowę do stojącej popielniczki, wygi­na się do rejestrującego oka kamery, rusza biodrami, wskakuje na kontuar mieszczącej się w budynku kawiarni. Na pustej, rozjaśnionej scenie doty­kają podłogi podwieszone materace -nadmuchane, ogromne i przezroczy­ste. Materace nasuwają skojarzenie pobliskiej plaży: miejsca sztucznie wydzielonego. Tu moje Ja może prze­glądać się w oczach innych. Tu Bzdyl przegląda się w oczach partnerów. Postać grana przez Chmielewską krą­ży wokół spoczywających partnerów, obserwujących jej taniec z poziomu materaca. Zaraz materac zmieni swą funkcję znaczeniową i stanie się pufem, a my zostaniemy przeniesieni do klubu go-go. „Cielesność" Dziemidoka służy Bzdylowi do przetaczania się, zbratania, do cielesnego uścisku. Ten odarty z formy spektakl posiada jednak zamkniętą jakość. Nic tu nie dzieje się naprawdę. Apostrofa: „Pa­nie!", wznoszącego błagalnie swój wzrok ku górze Bzdyla, szybko pęka po dodaniu „i Panowie"

Katarzyna Rączka, Scena, nr 4/5 (35/36) – 2004
Teatr Dada von Bzdülöw nowy spektakl oparł na „Dzienniku" Gombrowicza. Kilka Błyskotliwych Spostrze­żeń to porwana, improwizowana choreogra­fia w otoczeniu nadmuchanych, przezroczy­stych form materacy pełniących różnorakie funkcje, od wygodnej sofy po obiekty zdo­bywczych starań - trójka tancerzy (Leszek Bzdyl, Katarzyna Chmielewska, Rafał Dziemidok) istnieje dla siebie, wobec siebie i na po­kaz sobie (i nam, widzom oczywiście). Sytu­acje iście gombrowiczowskiego stawania się wobec drugiego człowieka mają tu charakter ulotny i otwarty, jak spostrzeżenia właśnie...